Russen met en zonder taal

1 april 2008, 20.45u: Utrecht-Moskou

Tjompiedepompie was dat even stressen. Eerst een half uur vertraging, waar ik wel om kon lachen overigens, en vervolgens zoeken zoeken naar de juiste coupe…kregen we de deur van de trein niet open! Ging het fluitje al, zag ik een ander groen knopje, en fieuw, toen ging de deur wel open. Gauw nog een kus voor papa en mama en Jan-Willem en off we go!

De Russische conducteurs vragen om mijn treinkaartje, en naar enige lichaamstaal begrijp ik dat dat is wat ze van me willen. Ze kijken verrast bij het feit dat ik helemaal alleen naar Moskou ga.

De lakens die ik krijg zitten in een Russisch-Cyrillisch plastic zakje. Op de vloer liggen truttige kleedjes.  Zucht. Ik ben op weg. Echt wel.

 

Blijf aan de lijn! Misschien volgt er (voor jullie) vanmiddag meer over mijn avonturen!

We gaan nog niet naar huis

De halve dag heb ik buikpijn van de zenuwen.

Doe mijn best om de juiste spullen bij elkaar te pakken. Maar: hoe weet je nou Zeker dat dat is wat je nodig hebt? En dat je niks vergeet. De tas is dus nogal vol. Gelukkig eet ik* het eten nog wel op in de loop van de reis.

Vandaag belde Virginia, en gisteren Maaike en ook tante Ria. En de ouders van Jan-Willem. En Jan-Willem. En Annemieke stuurde een mailtje. En Nico en Fabster kwamen op bezoek. Wat lief en wat fijn allemaal.

De trein gaat niet terug. Hoe lang zijn drie maanden en hoe gek is het om helemaal van huis te zijn?! Het is eigenlijk niet makkelijker als mensen bellen dat ze aan je denken, hoewel ik het natuurlijk zeer waardeer! Mijn ouders zijn volgens mij net zo zenuwachtig als ik.

Ik denk dat het er ongeveer zo uit gaat zien in de trein:

Kijken naar rijen en rijen berkenboompjes uren achter terwijl de Provodnik een kopje thee brengen in een ouderwetse theepot.

Als het er zo uitziet, dan vind ik het wel prima! Tot in de pruimentijd allemaal!

*In een boekje de tip om aan je reisgenoten te denken bij het inkopen doen. Aangezien sociaal contact waarschijnlijk cruciaal gaat zijn voor de kwaliteit van mijn reis, nog maar een reep chocola, een pak koekjes en een zakje thee extra bij.

Van hier naar daar

Nu speel ik natuurlijk een beetje vals, want de reis begint natuurlijk op Harderwijk CS. (klik op het miniatuurtje voor vergroting)

We zijn er bijna

Bij het postkantoor geweest vandaag.

Daar zijn ze dan.

Mijn reisdocu’s

en:

De Treinkaartjes!

Wauwiewauwiewauwie wie had dat gedacht.
Het maakt best wel indruk die stickers met onbegrijpelijke symbolen en het kaartje waar op staat “Utrecht zum Moscow Bel.” en “Moscow Iar. zum Irkutsk”

Nog maar drie weken…

Lekker goedkoop

Zaterdag een week terug was het tijd voor het Grote Inkopen. Een landkaart van China. Een klamboe. Potjes om dingetjes in te stoppen. En zo voorts.

Vier feestjes heb ik gehad. In één weekend. Drie op één avond. Allemaal in Leiden. Effectief, nietwaar?

Dat was ontzettend leuk, en onverwachts ontving ik ook nog een aantal geïnteresseerde lezers op de koop toe! Leuk dat jullie er allemaal zijn, ik vind het geweldig dat jullie meelezen!

Een beetje melancholisch werd ik er ook wel van: ik mis Leiden en vooral de mensen die ik daar heb leren kennen. En misschien was het wel de laatste keer in vier maanden dat ik iedereen weer zag! Gelukkig is mijn nieuwe tijdelijke baantje op het uitzendbureau ontzettend leuk en leerzaam en hoef ik de komende halve maand niet te veel na te denken over al het andere.

Veel groetjes van een praatjesmaker

–PS–
Mocht je graag mijn China (en andere) foto’s willen bekijken, dan kan dit op
http://www.flickr.com/photos/24569216@N04/
Daar passen er meer op dan op waarbenjij, en het is lekker overzichtelijk.

Ik sterf duizend doden

De GGD-arts heeft
Vier prikjes gegeven
Afgelopen woensdag.
Twee rechts en twee links.

Injecties zijn niet
Mijn sterkste punt.
Dat wist ik ook wel.

Maarja: wat moet, dat moet.

Ze zei: ga maar even liggen
Toen het zwart werd voor mijn ogen.
Ach, ik voel me al stoer genoeg.

Volgende week nog een keertje.
En dan nog een keertje.
Misschien leer ik het
Op den duur.

Doet u mij maar een avontuur

Een heuse wereldreis.
En: papa doet mee!
Niet op de trein, maar wel in China.

Hij zal een paar dagen na mij
in Beijing aankomen
(daar gaat mijn treinreisidealisme).

In Shanghai
neemt papa
twee weken later
het vliegtuig weer terug
en ik ga vrijwilligen.

Trojka hier trojka daar

Ik ga op reis en ik neem mee…ik bedoel:
ik ben elf dagen in de trein van hier tot Tokio en ik neem mee…

Reispapieren in elk geval. Maar hoe overleef ik elf dagen in de trein zitten met alleen kokend water bij de hand?
Dat wordt: een heleboel zakjes thee (beter geen koffie en ook alcohol wordt afgeraden, dus dit is een mooie kans om het af te leren), instantmaaltijden (ik zag een droog pak erwtensoep bij mijn moeder in de kast, die ga ik kopen!), van die doosjes met noodles (is heel licht van gewicht maar past dat wel?) en wat contant Russisch, Mongools en Chinees geld voor de mensen die op perronnetjes vis en fruit verkopen.

Verder natuurlijk: genoeg onderbroeken en sokken, spelletjes, een Lonely Planet en een mooi boek (suggesties!!??) en misschien een extra dekentje voor als ik in Irkutsk op het station sta. Tegen die tijd is het niet meer zo koud in Rusland, maar de wind schijnt rond het Baikalmeer erg scherp te zijn.

Volgens mij een redelijke paklijst. Kom maar op met die Russen!

Voorpret

Oeioei, het gaat bijna gebeuren…ik heb de kriebels inmiddels wel te pakken. Leuke kriebels en ‘oh-als-dat-nou-maar-goed-gaat’ kriebels. Visa regelen, vaccinaties, verzekeringen…pfff er komt heel wat bij zo’n reis kijken.
Een goed plan om wat films te zien over China, dan krijg ik toch wat meer een gevoel van wat me te wachten staat. Zouden die mensen echt staan te Tai Chi’en in de ochtend daar op straat? Met rode waaiers en scherpe degens? En hoe goed kunnen die kinderen Engels? Misschien wel net zo goed als ik!
En hoe ziet die zee er aan die kant uit? En de sinaasappels? Dan is het vooral sinaasappelbloesem, denk ik.
We zullen zien, we zullen zien…