Spazieba spazieba spazieba

0.30u – 2 april 2008

Rond een uur of half twaalf vannacht ontving ik bezoek van Svetlana en haar 2-jarig zoontje. Ik had van binnen de deur met zo’n kettinkje op slot gedaan, dus ze kon er niet in. Ik mijn bedje uitgeklommen en gevraagd of ze misschien kon laten zien dat ze in dezelfde coupe was als ik. Dus zij de provodnik (= conducteur) erbij gehaald en die wees dat ik maar gauw mijn tas bovenin moest leggen. Niet echt een warm welkom voor haar zo midden in de nacht.

Ze heeft een schattig zoontje dat nogal slaperig in zijn oogjes wreef zo rond een uur of 1 (de trein had inmiddels alweer een uur vertraging). We zijn gauw alledrie weer in bed gekropen (onder een “Catastrofe catastrofe” van Sveta )

20.45u – 2 april 2008

Het lijkt me maar vermoeiend om moeder te zijn. De dag is vandaag een erg lange dag geweest, zo met zijn tweeen en een kind om voor te zorgen in 1 coupe. Wel best krap, er zijn ook geen andere stoelen om op te zitten, alleen een gang dus we zitten met zijn drieen op een met speelgoed bezaaid bed of staan aan het raam. Bij Niek kun je niets binnen handbereid veilig laten liggen, hij heeft al een kwartetspel door de coupe gegooid en het schrijfbordje is ook stuk…

Gelukkig ben ik al door Polen geweest met de trein, want van de reis heb ik maar weinig gezien, omdat het rolluik voor het raam dichtzat. Polen is een troosteloos land, vind ik, uitgeleefd. Overal oude fabrieken (dat vindt Nico wel mooi) met zwarte rook en kapotte ramen. Roestige treinstellen. In Polen is de lente nog niet begonnen.

Afleiding kwam van Rita en Hajo, onderdeel van een groep Nederlanders en een groep Duitsers die voor kindslachtoffertjes van de Tsjernobylramp vakanties in Zeeland organiseren. Erg aardige lui.

Later ’s avonds een nog lege coupe gevonden om in te zitten. Sveta komt er bij zodra Niek ligt te slapen (“Wie ein Konig!”). We delen emailadressen uit en zo is de dag toch nog goed afgelopen. Ik had een stuk slechtere coupegenoot kunnen treffen!